Stanisław Mucha urodził się w maju 1947 roku w Stalowej Woli. Był absolwentem Szkoły Podstawowej nr 1 oraz Technikum Mechanicznego, gdzie rozpoczął swoją sportową drogę jako zawodnik MKS Znicz Stalowa Wola. W 1963 roku doszło do fuzji Znicza ze Stalą, a rok później w strukturach Zakładowego Klubu Sportowego Stal Stalowa Wola funkcjonowało już 14 sekcji sportowych, skupiających ponad 700 zawodniczek i zawodników.

Stal lata 60.
Po połączeniu klubów trenerem koszykarskiej drużyny Stali został Adam Wiśniowski, a następnie Sławomir Maliszewski. Obok Stanisława Muchy „zielono-czarnych” barw bronili: Henryk Myłek, Zygmunt Fornal, bracia Marek i Andrzej Piotrowiczowie, Tadeusz i Zbigniew Żelichowscy, Krzysztof Sitkowski, Lucjan Pasierb, Marian i Jan Makarowie, Bolesław Winogrodzki, Tadeusz Kużdżał, Janusz Kotulski, Edward Dymek, Stanisław Śniecikowski, Alfred Rzegocki, Eugeniusz Durejko, Stanisław Bera, Hieronim Brzeziński, Jan Grochalski, Andrzej Witek, Tadeusz Butryn, a także później Adam Ogonowski, Ryszard Smoleń, Ryszard Gawlik i Erwin Andarczka.

Najmłodszy sędzia Rzeszowszczyzny
W sezonie 1967/68 Stanisław Mucha zastąpił Mirosława Maliszewskiego i na krótko objął funkcję grającego trenera Stali, rozpoczynając jednocześnie drogę sędziowską. Został wówczas najmłodszym sędzią koszykarskim na Rzeszowszczyźnie. Błyskawicznie piął się w sędziowskiej hierarchii, zdobywając uznanie na wszystkich szczeblach rozgrywkowych. Wraz z Januszem Kotulskim stworzył jeden z najbardziej rozpoznawalnych duetów sędziowskich w kraju, prowadząc mecze najwyższej rangi w całej Polsce. Po zakończeniu kariery sędziego boiskowego pełnił funkcję sędziego stolikowego i komisarza zawodów, jednocześnie poświęcając się pracy szkoleniowej. Wychował wielu arbitrów koszykarskich w regionie, w tym m.in. Grzegorza Dziopaka, Grzegorza Czajkę oraz Macieja i Jakuba Kotulskich – doskonale znanych w ogólnopolskim środowisku sędziowskim.

Zawodowo związany z Hutą Stalowa Wola
Przez większą część życia zawodowego Stanisław Mucha był związany z Hutą Stalowa Wola, gdzie pracował m.in. w sekcji planowania, ciągarni oraz dyspozytorni. Łączył zawodową rzetelność z pasją do sportu, pozostając autorytetem i wzorem zaangażowania dla kolejnych pokoleń.

Odszedł człowiek, który na trwałe zapisał się w historii stalowowolskiej koszykówki – sportowiec, sędzia, wychowawca i pasjonat, którego wkład w rozwój dyscypliny pozostanie nie do przecenienia.

Źródło: Sztafeta.pl